facebook twitter youtube linkedin

Aktualności

14.10.2026 | Peron Ekspertów

Peron Ekspertów. Dr Robert Czerniak: najpierw odporność systemu, potem pełna konkurencja

dr Robert Czerniak – ekspert w zakresie krajowego i międzynarodowego pasażerskiego transportu kolejowego. Przez 14 lat związany z PKP Intercity S.A. W latach 2016–2024 pełnił m.in. funkcje dyrektora oraz Pełnomocnika Zarządu ds. Handlowych, odpowiadając za rozwój oferty przewozowej, rozkład jazdy oraz realizację strategicznych projektów. Koordynował organizację przewozów podczas największych wydarzeń i sytuacji kryzysowych, m.in. Światowych Dni Młodzieży 2016, pandemii COVID-19, kryzysu uchodźczego po wybuchu wojny w Ukrainie.

Specjalizuje się w zarządzaniu pasażerskim transportem kolejowym w sytuacjach kryzysowych. Obecnie Jest ekspertem w temacie transportu kolejowego w wielu jednostkach samorządu terytorialnego.

Jak ocenia Pan obecny poziom przygotowania Polski do liberalizacji rynku kolejowych przewozów pasażerskich?

Uważam, że Polska znajduje się na dobrej drodze w zakresie przygotowań do liberalizacji rynku pasażerskich przewozów kolejowych. Oczywiście nie można jednak jeszcze mówić o pełnej gotowości systemowej do funkcjonowania w warunkach dojrzałej konkurencji. Należy pozytywnie ocenić dotychczasowe działania związane z wdrażaniem regulacji wynikających z IV Pakietu Kolejowego UE, rozwój przewozów realizowanych w formule open access oraz postępującej modernizacji infrastruktury kolejowej. Widoczny jest również wzrost doświadczenia instytucji odpowiedzialnych za organizację rynku kolejowego oraz samych przewoźników, którzy coraz częściej funkcjonują w warunkach rosnącej konkurencji.

Jednocześnie należy dostrzec i podkreślić szereg wyzwań, które będą miały kluczowe znaczenie dla powodzenia liberalizacji po 2030 roku. Dotyczą one przede wszystkim ograniczonej przepustowości infrastruktury, dostępu do taboru i zaplecza technicznego, niedoboru wykwalifikowanych pracowników oraz konieczności stworzenia przejrzystych i stabilnych zasad funkcjonowania rynku dla nowych operatorów. Jeszcze większym wyzwaniem będzie jednak zapewnienie sprawnego działania całego systemu kolejowego w warunkach rynku wielooperatorskiego.

W mojej ocenie liberalizacja nie jest wyłącznie reformą ekonomiczną służącą zwiększeniu konkurencji. Jest przede wszystkim zmianą organizacyjną, która wymaga budowy nowych mechanizmów współpracy pomiędzy organizatorami transportu, przewoźnikami, zarządcą infrastruktury oraz instytucjami regulacyjnymi. Szczególnego znaczenia nabierają kwestie wymiany informacji, koordynacji przewozów, zarządzania przepustowością sieci oraz postępowania w sytuacjach kryzysowych. To właśnie zdolność do skutecznej współpracy pomiędzy wszystkimi uczestnikami rynku będzie decydowała o sukcesie liberalizacji.

Dlatego oceniam, że „podwaliny” do wejścia w kolejny etap otwierania rynku kolejowych przewozów pasażerskich, jednak przed pełnym wdrożeniem konkurencyjnego modelu funkcjonowania rynku konieczne jest dalsze wzmacnianie zdolności organizacyjnych i koordynacyjnych całego sektora. Ostatecznie o sukcesie liberalizacji zdecyduje nie tylko poziom konkurencji między przewoźnikami, ale również zdolność systemu do zapewnienia wysokiej jakości usług, bezpieczeństwa oraz odporności operacyjnej w sytuacjach zakłóceń i kryzysów.

Jakie są największe bariery wejścia dla nowych przewoźników na polski rynek kolejowy?

W mojej ocenie największe bariery wejścia dla nowych przewoźników na polski rynek kolejowy mają charakter zarówno ekonomiczny, organizacyjny, jak i infrastrukturalny. Choć regulacje europejskie otwierają rynek na konkurencję, w praktyce rozpoczęcie działalności przewozowej wymaga pokonania szeregu istotnych ograniczeń.

Pierwszą i jedną z najważniejszych barier jest dostęp do nowoczesnego taboru. Zakup lub leasing pojazdów kolejowych wymaga bardzo dużych nakładów finansowych, a okres oczekiwania na dostawy nowych pojazdów często wynosi kilka lat. Powoduje to, że nowi operatorzy mają ograniczone możliwości szybkiego wejścia na rynek i konkurowania z podmiotami już funkcjonującymi.

Drugą istotną barierą pozostaje dostęp do zaplecza technicznego oraz infrastruktury utrzymaniowej. Rynek utrzymania taboru jest w Polsce nadal stosunkowo skoncentrowany, a możliwości korzystania z warsztatów, bocznic czy punktów serwisowych przez nowych przewoźników są ograniczone. W praktyce może to wpływać zarówno na koszty działalności, jak i na zdolność do rozwijania oferty przewozowej.

Kolejnym problemem jest niedobór wykwalifikowanych pracowników. Dotyczy to przede wszystkim maszynistów, dyspozytorów, rewidentów taboru oraz specjalistów odpowiedzialnych za utrzymanie pojazdów. Wraz ze wzrostem liczby operatorów konkurencja o wykwalifikowane kadry będzie się nasilała, co może stać się jednym z głównych ograniczeń rozwoju rynku.

Za szczególnie ważną barierę uważam również ograniczoną przepustowość infrastruktury kolejowej. W wielu korytarzach transportowych już dziś obserwujemy wysokie wykorzystanie dostępnych tras. W przyszłości konieczne będzie pogodzenie interesów przewoźników realizujących przewozy w ramach usług publicznych (PSC), operatorów komercyjnych działających w formule open access oraz przewoźników towarowych. Bez odpowiednich mechanizmów zarządzania przepustowością może to prowadzić do konfliktów organizacyjnych oraz utrudniać wejście nowych podmiotów na rynek.

Dodałbym także jeszcze jeden aspekt, który w mojej ocenie będzie nabierał coraz większego znaczenia po 2030 roku. Jest nim brak w pełni zintegrowanego systemu zarządzania kryzysowego w warunkach rynku wielooperatorskiego. W sytuacjach awarii, zakłóceń ruchu, ekstremalnych zjawisk pogodowych czy obsługi dużych wydarzeń masowych wszyscy uczestnicy rynku muszą działać w sposób skoordynowany. Obecnie mechanizmy takiej współpracy są rozproszone, a wraz ze wzrostem liczby operatorów ich znaczenie będzie rosło. Liberalizacja rynku wymaga bowiem nie tylko stworzenia warunków do konkurencji, ale również zapewnienia skutecznej współpracy pomiędzy przewoźnikami, organizatorami transportu i zarządcą infrastruktury.

Jak powinna wyglądać równowaga między segmentem PSC a open access?

W mojej ocenie relacje pomiędzy segmentem usług publicznych (PSC) a przewozami realizowanymi w formule open access nie powinny być postrzegane jako rywalizacja dwóch konkurencyjnych modeli funkcjonowania rynku, lecz jako wzajemnie uzupełniające się elementy jednego systemu transportowego. Zarówno PSC, jak i open access pełnią odmienne, ale równie istotne funkcje, dlatego kluczowym wyzwaniem nie jest wybór jednego z tych modeli, lecz właściwe określenie proporcji i zasad ich współistnienia.

Segment PSC powinien pozostać fundamentem systemu pasażerskiego transportu kolejowego w Polsce. Jego podstawową rolą jest zapewnienie spójności terytorialnej państwa, przeciwdziałanie wykluczeniu transportowemu oraz obsługa połączeń, które z punktu widzenia interesu społecznego są niezbędne, nawet jeśli nie zawsze są w pełni rentowne. Usługi publiczne gwarantują mieszkańcom dostęp do transportu niezależnie od miejsca zamieszkania, a jednocześnie zapewniają stabilność funkcjonowania całego systemu przewozowego.

Z kolei segment open access powinien stanowić przestrzeń dla rozwoju konkurencji, innowacji i nowych rozwiązań rynkowych. To właśnie przewoźnicy komercyjni mogą stymulować wzrost jakości usług, wprowadzać nowoczesne standardy obsługi pasażerów, rozwijać nowe relacje przewozowe oraz zwiększać efektywność funkcjonowania rynku. Konkurencja może przyczyniać się do lepszego wykorzystania potencjału kolei i zwiększania atrakcyjności transportu szynowego względem innych gałęzi transportu.

Docelowo pożądany wydaje się model, w którym zasadnicza część pracy eksploatacyjnej realizowana jest w ramach umów o świadczenie usług publicznych (PSC), przy jednoczesnym pozostawieniu przestrzeni dla przewozów komercyjnych typu open access. Taki model pozwala zachować równowagę pomiędzy realizacją celów publicznych, zapewnieniem powszechnej dostępności transportu kolejowego a wykorzystaniem mechanizmów konkurencyjnych sprzyjających podnoszeniu jakości usług, innowacyjności i efektywności rynku. Rozwiązania o podobnym charakterze funkcjonują w wielu krajach europejskich, potwierdzając możliwość skutecznego łączenia interesu społecznego z korzyściami wynikającymi z otwartego rynku przewozów kolejowych.

Jednocześnie uważam, że wraz z postępującą liberalizacją należy zwrócić większą uwagę na kwestie odporności operacyjnej systemu. Kontrakty PSC nie powinny koncentrować się wyłącznie na liczbie połączeń, punktualności czy kosztach realizacji usług, ale również uwzględniać wymagania dotyczące zarządzania kryzysowego, zdolności do działania w sytuacjach nadzwyczajnych oraz współpracy pomiędzy operatorami. W warunkach rynku wielooperatorskiego odporność systemu staje się bowiem równie ważna jak efektywność ekonomiczna.

Co konkretnie zyska pasażer na liberalizacji i w jakim horyzoncie czasowym?

W mojej ocenie pasażer będzie głównym beneficjentem liberalizacji rynku kolejowych przewozów pasażerskich, jednak korzyści te będą pojawiały się stopniowo i będą uzależnione od sposobu wdrażania zmian. Liberalizacja nie jest procesem, którego efekty można ocenić wyłącznie przez pryzmat cen biletów czy liczby przewoźników. Jej rzeczywiste rezultaty będą widoczne w jakości funkcjonowania całego systemu transportowego.

W krótkim okresie, obejmującym lata 2026–2030, pasażer powinien odczuć przede wszystkim wzrost konkurencji na rynku. Może to oznaczać większą liczbę połączeń komercyjnych, szczególnie na najbardziej atrakcyjnych trasach, poprawę standardu obsługi, rozwój nowoczesnych kanałów sprzedaży biletów oraz większą elastyczność oferty przewozowej. Konkurencja pomiędzy operatorami będzie również wywierała presję na podnoszenie jakości usług i lepsze dostosowywanie ich do oczekiwań podróżnych.

W perspektywie średnioterminowej, po 2030 roku, korzyści powinny mieć charakter bardziej systemowy. Rozwój konkurencyjnych przetargów na realizację usług publicznych może przyczynić się do poprawy jakości przewozów regionalnych, zwiększenia punktualności oraz bardziej efektywnego wykorzystania środków publicznych przeznaczanych na transport kolejowy. Pasażer powinien odczuć również szybszą reakcję organizatorów i przewoźników na zmieniające się potrzeby przewozowe oraz większą dostępność usług kolejowych.

Najważniejsze efekty liberalizacji mogą jednak pojawić się dopiero w długim okresie, po 2035 roku. W mojej ocenie największą korzyścią dla pasażera nie będzie już wtedy cena biletu ani nawet liczba dostępnych połączeń, lecz odporność całego systemu transportowego. Oznacza to zdolność kolei do utrzymania ciągłości funkcjonowania i szybkiego powrotu do normalnej pracy w sytuacjach zakłóceń. Dotyczy to zarówno ekstremalnych zjawisk pogodowych, awarii infrastruktury, cyberataków, jak i obsługi dużych wydarzeń masowych czy innych sytuacji kryzysowych.

Z perspektywy moich badań nad odpornością systemów transportowych uważam, że nowoczesny pasażer będzie coraz częściej oceniał kolej nie tylko przez pryzmat czasu przejazdu, ale również przez zdolność systemu do radzenia sobie z nieprzewidzianymi zdarzeniami. W przyszłości o jakości transportu kolejowego będzie decydowała nie tylko punktualność w warunkach normalnego funkcjonowania, lecz także szybkość odtwarzania ruchu po zakłóceniach, skuteczność informacji pasażerskiej oraz zdolność różnych operatorów do współpracy w sytuacjach nadzwyczajnych.

Dlatego uważam, że liberalizacja rynku powinna być postrzegana nie tylko jako mechanizm zwiększania konkurencji, ale przede wszystkim jako szansa na budowę bardziej nowoczesnego, elastycznego i odpornego systemu transportowego. Jeżeli proces ten zostanie właściwie zaprojektowany, pasażer zyska nie tylko lepszą ofertę przewozową, ale również większe bezpieczeństwo, niezawodność i komfort podróżowania w perspektywie kolejnych dekad.

Z doświadczeń którego kraju europejskiego Polska powinna się najbardziej uczyć i dlaczego?

Gdybym miał wskazać kraje europejskie, z których doświadczeń Polska powinna obecnie czerpać najwięcej inspiracji w procesie liberalizacji rynku kolejowych przewozów pasażerskich, byłyby to przede wszystkim Niemcy i Czechy. Choć oba państwa wypracowały odmienne modele organizacji rynku, ich doświadczenia wzajemnie się uzupełniają i mogą stanowić cenną inspirację dla dalszego rozwoju polskiej kolei.

Model niemiecki pokazuje, jak skutecznie łączyć rozwiniętą konkurencję z silną rolą organizatorów publicznego transportu zbiorowego. W Niemczech od wielu lat funkcjonują dobrze rozwinięte mechanizmy współpracy pomiędzy przewoźnikami, zarządcą infrastruktury i organizatorami przewozów, co przekłada się na wysoką odporność systemu na zakłócenia oraz sprawne zarządzanie ruchem w sytuacjach nadzwyczajnych. Szczególnie cenne są doświadczenia związane z organizacją przewozów podczas dużych wydarzeń masowych, takich jak mistrzostwa świata, imprezy sportowe, targi międzynarodowe czy wydarzenia o charakterze państwowym. W miarę rozwoju polskiej sieci kolejowej oraz planowanego uruchomienia Centralnego Portu Komunikacyjnego znaczenie takich rozwiązań będzie systematycznie rosło.

Równie wartościowe są jednak doświadczenia Czech, które pokazują, jak w praktyce można wdrażać konkurencję na rynku przewozów pasażerskich przy zachowaniu wysokiej dostępności transportu publicznego. Czeski model wyróżnia się otwartością na nowych operatorów, zarówno w przewozach komercyjnych, jak i realizowanych na podstawie umów o świadczenie usług publicznych. Konkurencja pomiędzy przewoźnikami przełożyła się tam na poprawę jakości usług, większą innowacyjność oferty oraz lepsze dostosowanie przewozów do potrzeb pasażerów. Jednocześnie udało się zachować spójność systemu poprzez skuteczną koordynację rozkładów jazdy, taryf i organizacji przewozów.

Polska nie powinna jednak kopiować rozwiązań funkcjonujących w innych państwach. Znacznie lepszym kierunkiem jest wykorzystanie najlepszych elementów obu modeli i dostosowanie ich do krajowych uwarunkowań. Z doświadczeń niemieckich warto czerpać przede wszystkim w zakresie organizacji rynku, współpracy instytucjonalnej oraz zarządzania sytuacjami kryzysowymi, natomiast z doświadczeń czeskich – w zakresie stopniowego otwierania rynku na konkurencję, tworzenia atrakcyjnej oferty dla pasażerów oraz budowania zdrowej rywalizacji pomiędzy przewoźnikami. Takie podejście pozwoli rozwijać konkurencyjny rynek kolejowy przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej jakości usług i bezpieczeństwa funkcjonowania całego systemu transportowego.

Jednocześnie uważam, że warto analizować także doświadczenia innych państw europejskich. Szwecja pozostaje jednym z najciekawszych przykładów wdrażania konkurencyjnych przetargów w pasażerskim transporcie kolejowym i pokazuje, jak można skutecznie organizować rynek usług publicznych.  Z kolei Francja dostarcza interesujących przykładów zarządzania przewozami dalekobieżnymi oraz koordynacji ruchu na sieci obejmującej połączenia dużych prędkości.

Dlatego najwłaściwszym kierunkiem wydaje się wykorzystanie najlepszych doświadczeń europejskich przy jednoczesnym stworzeniu własnego modelu organizacji rynku kolejowego. Model ten powinien łączyć korzyści wynikające z konkurencji z zapewnieniem wysokiej jakości usług publicznych, skutecznego zarządzania kryzysowego oraz odporności operacyjnej całego systemu transportowego. To właśnie zdolność do dostosowania sprawdzonych rozwiązań do polskich warunków, a nie ich bezpośrednie kopiowanie, będzie moim zdaniem jednym z kluczowych czynników sukcesu liberalizacji rynku kolejowego w Polsce.

Gdyby miał Pan wskazać jedną najważniejszą decyzję, którą należy podjąć w 2026 roku, co by to było?

Gdybym miał wskazać jedną najważniejszą decyzję, która powinna zostać podjęta już w 2026 roku w kontekście przyszłości pasażerskiego transportu kolejowego w Polsce, byłoby to stworzenie krajowego systemu koordynacji kryzysowej dla rynku kolejowego funkcjonującego niezależnie od liczby przewoźników obecnych na rynku. W mojej ocenie właśnie ten element będzie miał kluczowe znaczenie dla powodzenia liberalizacji po 2030 roku.

Dotychczas dyskusja o otwieraniu rynku koncentruje się głównie na kwestiach konkurencji, dostępu do infrastruktury, organizacji przetargów czy warunków wejścia nowych operatorów. Są to oczywiście zagadnienia niezwykle istotne, jednak doświadczenia europejskie pokazują, że o jakości systemu transportowego decyduje przede wszystkim jego zdolność do funkcjonowania w sytuacjach nadzwyczajnych. Im więcej podmiotów działa na rynku, tym większe znaczenie mają mechanizmy współpracy, wymiany informacji i wspólnego reagowania na zakłócenia.

Dlatego uważam, że jeszcze przed pełnym wdrożeniem modelu konkurencyjnego należy stworzyć jednolite ramy zarządzania kryzysowego obejmujące wszystkich uczestników rynku. System taki powinien opierać się na wspólnych procedurach działania w sytuacjach awaryjnych, jednolitych zasadach wymiany danych, spójnych standardach informacji pasażerskiej oraz jasno określonych zasadach współpracy pomiędzy organizatorami transportu, przewoźnikami i zarządcą infrastruktury. Powinien on również uwzględniać zarządzanie ruchem podczas dużych wydarzeń masowych, koordynację przewozów realizowanych zarówno w formule PSC, jak i open access, a także rosnące wyzwania związane z cyberbezpieczeństwem systemów transportowych.

W mojej ocenie podstawową zasadą przyszłej reformy rynku kolejowego powinno być podejście: „najpierw odporność systemu, potem pełna konkurencja”. Liberalizacja nie może prowadzić do sytuacji, w której wzrost liczby operatorów utrudnia skuteczne reagowanie na awarie, zakłócenia ruchu czy nagłe wzrosty popytu. Wręcz przeciwnie – powinna wzmacniać zdolność całego sektora do wspólnego działania w sytuacjach kryzysowych.

Gdybym miał sformułować jedną strategiczną rekomendację dla administracji publicznej, organizatorów przewozów i uczestników rynku kolejowego, brzmiałaby ona następująco: liberalizacja rynku pasażerskich przewozów kolejowych po 2030 roku powinna być projektowana nie tylko jako reforma zwiększająca konkurencję, lecz przede wszystkim jako proces budowy odpornego systemu transportowego zdolnego do skutecznego działania w warunkach kryzysów, zakłóceń operacyjnych, zagrożeń cybernetycznych oraz gwałtownych wzrostów potoków pasażerskich. To właśnie odporność systemu będzie w przyszłości jednym z najważniejszych mierników sukcesu polskiej kolei.

Jak rozwiązać problem przepustowości?

W mojej ocenie problem przepustowości jest jednym z najważniejszych wyzwań stojących przed polskim sektorem kolejowym w perspektywie liberalizacji rynku przewozów pasażerskich. Bardzo często jest on postrzegany wyłącznie przez pryzmat konieczności budowy nowych linii kolejowych lub rozbudowy istniejącej infrastruktury. Uważam jednak, że takie podejście jest niewystarczające. Po 2030 roku, wraz ze wzrostem liczby operatorów, rozwojem przewozów regionalnych, pojawianiem się nowych połączeń komercyjnych oraz uruchomieniem systemu transportowego związanego z Centralnym Portem Komunikacyjnym, zapotrzebowanie na dostęp do infrastruktury będzie rosło szybciej niż możliwości jej rozbudowy.

Dlatego rozwiązanie problemu przepustowości powinno opierać się na kilku wzajemnie uzupełniających się działaniach. Pierwszym z nich są oczywiście dalsze inwestycje infrastrukturalne. Konieczna jest rozbudowa najbardziej obciążonych odcinków linii kolejowych, budowa dodatkowych torów tam, gdzie jest to uzasadnione, rozwój nowoczesnych systemów sterowania ruchem oraz wdrażanie rozwiązań cyfrowych zwiększających efektywność wykorzystania istniejącej infrastruktury.

Jednocześnie uważam, że największe rezerwy tkwią obecnie nie w samej infrastrukturze, lecz w sposobie jej wykorzystania. W warunkach liberalizacji rynku coraz większego znaczenia nabiera inteligentne zarządzanie przepustowością. Obejmuje ono lepszą koordynację rozkładów jazdy, dynamiczne przydzielanie tras pociągów, wykorzystanie narzędzi prognostycznych oraz zarządzanie ruchem w czasie rzeczywistym. Przepustowość nie powinna być traktowana wyłącznie jako parametr techniczny, ale jako strategiczny zasób publiczny, którego efektywne wykorzystanie wpływa na funkcjonowanie całego systemu transportowego.

Kolejnym istotnym elementem jest przygotowanie procedur funkcjonowania rynku w sytuacjach przeciążenia sieci lub wystąpienia zakłóceń. W mojej ocenie już dziś należy określić zasady priorytetyzacji przewozów, koordynacji połączeń realizowanych w formule PSC i open access oraz organizacji ruchu podczas dużych wydarzeń masowych. W warunkach rynku wielooperatorskiego brak takich rozwiązań może prowadzić do konfliktów pomiędzy przewoźnikami i obniżenia jakości usług dla pasażerów.

Najważniejszym aspektem jest jednak budowa odporności systemowej, czyli zdolności całego sektora kolejowego do funkcjonowania w warunkach zakłóceń. Nie chodzi wyłącznie o maksymalizację liczby pociągów, które mogą poruszać się po sieci, ale o zapewnienie ciągłości przewozów w przypadku awarii infrastruktury, ekstremalnych zjawisk pogodowych, cyberataków czy gwałtownych wzrostów potoków pasażerskich. System odporny powinien umożliwiać szybkie odtwarzanie ruchu, elastyczne przekierowywanie pociągów oraz skuteczne informowanie pasażerów o zmianach w organizacji przewozów.

Dlatego uważam, że przyszłe kontrakty PSC oraz zasady dostępu do infrastruktury powinny uwzględniać nie tylko kryteria ekonomiczne i techniczne, ale również wymagania związane z odpornością operacyjną. O sukcesie liberalizacji rynku kolejowego nie zdecyduje bowiem wyłącznie liczba nowych przewoźników czy kilometrów wybudowanych torów, lecz zdolność całego systemu do sprawnego funkcjonowania w warunkach rosnącej konkurencji i ograniczonej przepustowości.

Podsumowując, problem przepustowości nie powinien być rozwiązywany wyłącznie poprzez inwestycje infrastrukturalne. Kluczowe znaczenie będzie miało stworzenie zintegrowanego modelu zarządzania przepustowością, który połączy rozwój infrastruktury, nowoczesne technologie zarządzania ruchem, skuteczną koordynację operatorów oraz mechanizmy odporności kryzysowej. To właśnie takie podejście będzie warunkiem efektywnego funkcjonowania polskiego rynku kolejowego po 2030 roku.

Udostępnij
Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 Komentarze
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów

Peron Ekspertów

Peron Ekspertów. Aneta Wierzbicka: czas, konsekwencja i stabilne rozwiązania systemowe 16.11.2026 | Peron Ekspertów
Peron Ekspertów. Aneta Wierzbicka: czas, konsekwencja i stabilne rozwiązania systemowe

„(…) Polska ma już wiele elementów niezbędnych do dalszej liberalizacji rynku kolejowych przewozów pasażerskich, ale nadal istnieją istotne bariery systemowe, finansowe i organizacyjne.” – w cyklu Peron Ekspertów głos oddaliśmy p. Anecie Wierzbickiej.

Więcej arrow
Prof. P. Niedzielski: Szanse i bariery liberalizacji rynku kolejowego 18.09.2026 | Peron Ekspertów
Prof. P. Niedzielski: Szanse i bariery liberalizacji rynku kolejowego

Jak ocenia obecny poziom przygotowania Polski do otwarcia rynku kolejowego prof. dr hab. Piotr Niedzielski? Przeczytaj wywiad o największych barierach dla przewoźników i korzyściach dla pasażerów.

Więcej arrow
Rynek kolejowy przed zmianami. Ekspert o liberalizacji przewozów pasażerskich 12.08.2026 | Peron Ekspertów
Rynek kolejowy przed zmianami. Ekspert o liberalizacji przewozów pasażerskich

Liberalizacja rynku kolejowych przewozów pasażerskich w Polsce może zmienić sposób organizacji transportu regionalnego, zasady konkurencji między przewoźnikami oraz jakość usług dla pasażerów. W rozmowie eksperckiej omawiamy bariery wejścia na rynek, rolę umów PSC i open access oraz warunki skutecznego otwarcia rynku kolejowego.

Więcej arrow
Peron Ekspertów. Marta Strangreciak: liberalizacja jest nacechowana emocjonalnie 13.07.2026 | Peron Ekspertów
Peron Ekspertów. Marta Strangreciak: liberalizacja jest nacechowana emocjonalnie

„Czy jesteśmy przygotowani do liberalizacji rynku? Jedni się jej bardzo obawiają, a drudzy oczekują, że liberalizacja rynku w cudowny sposób rozwiąże problemy, które z różnych powodów nie zostały do tej pory rozwiązane” – w cyklu Peron Ekspertów głos oddaliśmy Marcie Stangreciak.

Więcej arrow

Skontaktuj się z nami!

Jeżeli chcesz poznać więcej informacji na temat Forum, zapraszamy do kontaktu!
przejdź do kontaktuarrow
scroll back to top